Sprzeczne z prawem konkurencji jest ustalanie cen sztywnych i minimalnych. Producent nie może również stosować wobec dystrybutorów nacisków lub zachęt mających skłonić ich do stosowania określonej sztywnej lub minimalnej ceny odsprzedaży. Inaczej traktowane są natomiast ceny rekomendowane (sugerowane) i ceny maksymalne. Uznaje się je za mniej szkodliwe dla konkurencji, dlatego korzystają z tzw. wyłączenia grupowego. Ich ustalanie jest dopuszczalne, jeśli udział w rynku ani producenta ani dystrybutora nie przekracza 30 proc. W innym przypadku porozumienie podlega indywidualnej analizie i w zależności od okoliczności sprawy może być uznane za zakazane lub wyłączone spod zakazu.
Uznaje się że szkodliwość niektórych typów porozumień jest odczuwalna tylko wtedy, gdy uczestnicy porozumienia mają istotny udział w rynku. Reguła ta, zwana zasadą de minimis, nie obejmuje jednak porozumień cenowych, ani horyzontalnych, ani wertykalnych. Uczestnicy takich porozumień nie mogą więc liczyć na wyłączenie spod zakazu nawet wtedy, gdy ich udział w rynku jest znikomy.
Zakaz porozumień ograniczających konkurencję dotyczy wszystkich uczestników takiego porozumienia. Prezes Urzędu może więc postawić zarzut udziału w porozumieniu nie tylko jego organizatorowi, który był inicjatorem zakazanego porozumienia, ale również dystrybutorom, którzy przystąpili do sieci dystrybucji działającej na zasadach sprzecznych z prawem konkurencji. Jeżeli taki dystrybutor faktycznie akceptuje i stosuje zakazane postanowienia zawarte w umowie przedstawionej mu do podpisu przez organizatora sieci dystrybucji, to znaczy, że zawarł zakazane porozumienie, nawet jeśli w praktyce nie miał wpływu na treść kontraktu.

Grzegorz Materna
Dyrektor Departamentu Ochrony Konkurencji UOKiK